Συνέντευξη της Λουίζας Κακίση στο «Καποδιστριακό».
«Καποδιστριακό», δεκαπενθήμερη έκδοση του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, 1 –15 /1/2008, σ.1, 13, Επιμέλεια Δ. Λεμπεσοπούλου.
-Πότε και πώς ξεκίνησε η σχέση σας με τη ζωγραφική;
Η σχέση μου με τη ζωγραφική ξεκίνησε από όταν θυμάμαι τον εαυτό μου. Σε ηλικία 5 χρονών, για παράδειγμα, έπλαθα την ψίχα του ψωμιού, φτιάχνοντας ανθρωπάκια και τα ζωγράφιζα με νερομπογιές.
-Από πού αντλείτε τα θέματά σας ; Τι σας εμπνέει;
Τα πάντα μπορούν να με εμπνεύσουν. Ότι βλέπω γύρω μου, οι αναμνήσεις, αλλά και η φαντασία μου. Ξεκινάω με μια ιδέα, η οποία διαμορφώνεται κατά τη διάρκεια της εκτέλεσης του έργου. Το θέμα δεν είναι παρά το μέσον, με το οποίο ο καλλιτέχνης εκφράζει τελικά εκείνο που ο ίδιος θέλει να πει. Το θέμα βοηθάει το θεατή του έργου, όχι τον καλλιτέχνη.
-Τι είναι τέχνη και τι σημαίνει για εσάς;
Η Τέχνη είναι μια βασική ανθρώπινη ανάγκη. Είναι έκφραση και δημιουργία. Συγκινεί, προβληματίζει, εξυψώνει. Είναι απαραίτητο συμπλήρωμα της ζωής του ανθρώπου. Σε κάνει να ξεφεύγεις από την καθημερινότητα και να ονειρεύεσαι.
Είναι επίσης επικοινωνία. Μέσα από τα έργα Τέχνης επικοινωνούμε με τους ανθρώπους όλου του κόσμου.
-Είστε επίσης καθηγήτρια Αισθητικής Αγωγής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Υπάρχει αλληλεπίδραση μεταξύ των δυο αυτών ιδιοτήτων σας, της ζωγράφου και της καθηγήτριας;
Βέβαια και υπάρχει! Η επαφή μου με τους φοιτητές μου με εμπνέει. Έχουν φρεσκάδα, ζωντάνια και όνειρα. Τους διδάσκω με χαρά και προσπαθώ –ελπίζω ότι το πετυχαίνω- να τους κάνω να ενδιαφερθούν, να αγαπήσουν και να καταλάβουν την Τέχνη. Να μάθουν να εκφράζονται μέσα απ’ αυτήν, με ποικίλα υλικά και τεχνικές, αλλά και να την διδάσκουν στα παιδιά.
-Η τελευταία σας προσωπική έκθεση (σύμφωνα με το site σας) ήταν το 1992, 15 χρόνια πριν. Γιατί τόσο μεγάλη απουσία;
Πολύ σωστά το παρατηρήσατε και το ρωτάτε.
Στην προηγούμενη ατομική μου έκθεση, του 1992, είχα μία πολύ δυσάρεστη εμπειρία. Εκλάπησαν τρία έργα μου, μέσα από την γκαλερί, την παραμονή των εγκαινίων της έκθεσης και πριν το κρέμασμα των έργων. Τρία λάδια σε καμβά, που είχαν σχέση μεταξύ τους, απεικονίζονταν στο βιβλίο της έκθεσης και το ένα από τα οποία ήταν το έργο της αφίσας της έκθεσης. Αυτό το θλιβερό γεγονός με συγκλόνισε τόσο, ώστε με έκανε να μην θέλω να ξανακάνω ατομική έκθεση.
Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι έπαψα να ζωγραφίζω και να συμμετέχω σε ομαδικές εκθέσεις, στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Δεν υπήρξε απουσία μου από τη Ζωγραφική.
Χρειάστηκε όμως να περάσουν δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια, όπως και εσείς παρατηρήσατε, μέχρι να ξανακάνω ατομική έκθεση.
-Τι μπορείτε να μας πείτε για τη θεματική της τελευταίας σας έκθεσης; Γιατί επιλέξατε το θέμα «Επικοινωνία και Μοναξιά»;
Μάλλον το θέμα διάλεξε εμένα! Δεν ξεκινάω ποτέ έχοντας υπόψη μου ένα συγκεκριμένο θέμα. Αφήνομαι και όπου με πάει το έργο!
Ζούμε στην εποχή της επικοινωνίας. Όμως οι άνθρωποι είναι μόνοι τους. Είναι ένα βασικό πρόβλημα της εποχής μας.
-Τι μπορείτε να μας πείτε για τα μελλοντικά σας σχέδια;
Δεν υπάρχουν συγκεκριμένα σχέδια. Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα συνεχίσω να ζωγραφίζω, γιατί για μένα η Ζωγραφική είναι μια εσωτερική ανάγκη.